Անձրևային արևը

   Հետաքրքիր բան է կյանքը. երեկ անհոգ երեխա էի` տարված իմ երազանքներով, աշխարհի  և իրերի սեփական ընկալմամբ: Իսկ այսօր... Այսօր այդ աշխարհն այնքա~ն այնքան է փոխվել... Այլևս չկա ԵՍ, կա ՄԵՆՔ, կա ՆԱ... Կան երազանքներ, որոնք կապված են Նրա հետ, կան պատկերացումներ, որոնք ընդհանուր են դարձել, կա ՄԵՆՔ, որ փազլի կտորների նման <<բռնում են>> իրար, ատամիկներն ու փոսիկները ներդաշնակաբար լրացնում են միմյանց... Հայտնվում է Նա, ու քո ամբողջ կյանքը կյանքով է լցվում... Սիրում եմ Նրան...

   Կինոթատրոնից դուրս գալու ժամանակն էր: Դրսում մանր, բայց բավականին թաց անձրև էր գալիս: Արդեն մթնում էր: Նրա զանգն, ինչպես միշտ, ջերմացրեց ինձ. ասաց, որ կսպասի: Մարդաշատ մուտքից դուրս եկա և տեսա Նրան... Աստվա~ծ իմ, որքա~ն հարազատ է Նա... Անձրևի տակ կանգնած սպասում էր ինձ Նա` իմ երազանքը, իմ իրականությունը, իմ տղամարդը... Այս դարում ամենքը չէ, որ տղամարդ կարող է կոչվել, իսկ Նա... Մի պահ կանգ առա... Շուրթերին ժպիտ ուրվագծվեց... Անձրևի միջից փայլեց իմ արևը: Շունչս կտրվում էր երջանկությունից, թվում էր` սիրտս ուր որ է դուրս կթռչի կրծքավանդակիցս: Վազեցի և ամու~ր-ամուր փաթաթվեցի Նրան... Իմ հարազատը, իմ բարին, խելացին... Իմ հերո~սը: Սիրում եմ Նրան կյանքիցս շատ... Եվ անգամ սա գրելիս մատներս երջանկությունից դողում են, չգիտեմ` ինչպես բառերի տեսքով արտահայտեմ այն ամենը, ինչ կա հիմա իմ սրտում, հոգում, գլխում: Գրկել էի և ցանկանում էի տալ Նրան այն ամենը, ինչ ունեի, ինչ կարող եմ ունենալ, հոգիս, էությունս, ամեն-ամեն ինչս... Նա լավագույնն է... Եթե միայն Նա կարողանար իմ աչքերի միջով տեսնել ինքն իրեն, Նա կհասկանար, թե որքան թանկ է, որքան հարազատ և անփոխարինելի: Ուզում եմ գոռալ, բայց գիտեմ, որ չկա դրա կարիքը. Նա հայացքիցս էլ հասկանում է, թե ինչ եմ ուզում ասել իրեն... Սիրում եմ... Սիրում եմ... Սիրու~մ եմ...Նրա~ն... Ամեն առավոտ աչքերս բացում եմ և համոզվում, որ հրաշքս իրական է, և շնորհակալություն եմ հայտնում, որ Նա կա, որ Նա իմ կյանքում է և ես` Նրա կյանքում: Նա~... Բառերն անզոր են...պարզապես չեն կարող արտահայտել այն, ինչ կա մեջս... Եվ այս պահին ընդամենը մի նախադասություն է դուրս պրծնում իմ շուրթերից. ՍԻՐՈՒՄ ԵՄ ՔԵԶ, ՀԵՐՈ'ՍՍ, МОЙ САМЫЙ ЛУЧШИЙ ИЗ МУЖЧИН!!!

Լողա', իմ նավա'կ...

 Նամակ եմ քեզ գրում... Բայց թղթի այս կտորն անզոր է քեզ փոխանցելու այն ամենը, ինչ ես զգում եմ: Գրում եմ նամակս ու փոքրիկ նավակի վերածում, որ այն իմ ծով զգացմունքների միջով լողա ու հասնի քեզ: Իմ փոքրի'կ նավակ, իմ չքնա'ղ նավակ:
  Կարոտել եմ քեզ... Մի քանի օր մնաց: Բայց ամեն գալուստ նոր բաժանման շունչ է բերում, ու իմ փոքրիկ նավակը նորից ու նորից պիտի նավարկի իմ և քո սիրո օվկիանում` քեզ բերելով իմ սիրտը: Ամեն անգամ, երբ նստում եմ քեզ նամակ գրելու, ձեռքերս սկսում են դողալ, գլխումս միլիոնավոր մտքեր են սկսում ծնվել, սիրտս իրար է խառնվում, և արդյունքում մնում են զառանցքի պես գրված սևագրեր: Բայց այս նամակն ուրիշ է: Այն փոքրիկ է, բայց այն մի ամբողջ օվկիանոս է անցել, հաղթել է ահեղ ալիքներին, դիմացել է օվկիանի աղի արցունքներին ու քեզ է բերել իմ կարոտած սիրտը:
  Հախվերդյանը երգում էր. <<Իմ փոքրի'կ նավակ, իմ փոքրի'կ նավակ, դու հասա?ր արդյոք ծովին կապուտակ, թե? ճանապարհին կործանեց քամին, ու դու քնեցիր հատակին...>>: Երևի նրա նավակն այնքան ուժեղ չէր, ինչպիսին իմ փոքրիկ նավակն է. այն լիքն է. լի է կարոտով, սիրով, նրբությամբ, քնքշությամբ, հավատարմությամբ, նվիրվածությամբ...  Հոգի'ս, բա'ց դռներդ: Բացի'ր դրանք, որ իմ նամակը բերող փոքրիկ նավակը գա քեզ մոտ, բացի'ր դռներդ ու տե'ս, որ սպասում եմ քեզ, որ անսհաման կարոտել եմ: Իմ նավակը, որն այնքան լի է զգացմունքերով, քեզ ընդամենը երեք բառ է բերելու. ՍԻՐՈՒՄ ԵՄ ՔԵԶ... Դու գիտես... Դու կհասկանաս... Ավել ոչինչ էլ պետք չէ...



  Լողա', իմ նավա'կ, լողա' դեպի նա,
  Տա'ր նրան սրտիս սերը և կարոտը հոգուս,
  Գնա', իմ նավա'կ, այստեղ մի' մնա,
  Գնա' այնտեղ, որտեղ Նա է քեզ սպասում...

Սպասե’ք ձեր սիրելիներին…Նամականի

   §´³ñ¨’, ëÇñ»ÉÇ’ë, ÇÝãå»±ë »ë… Հիմա հաստատ սկսեցիր արտասվել... ¸»~, ëÇñáõ’Ýë, Ù³ùñÇ’ñ ³ñóáõÝùÝ»ñ¹, ³Ù»Ý ÇÝã É³í ¿ ÉÇÝ»Éáõ… ¶Çï»Ù` ÑÇÙ³ Ñ»éáõ »Ù, ÇÝùë ã»Ù ϳñáÕ ëñµ»É ³Ûïǹ íñ³Ûáí ѳݷÇëï ÇçÝáÕ ³ñï³ëáõùÁ, µ³Ûó քեզ հետ եմ և ուզում եմ, որ ժպտաս, արևս…¹áõ ³Ûëï»Õ »ë` ÇÝÓ Ñ»ï` ÏñÍù³í³Ý¹³ÏÇë ï³Ï: ºñ»Ï ·Çß»ñÝ ³ÛÝù³Ý áõÅ·ÇÝ ¿Çñ µ³µ³ËáõÙ… ²Ù»Ý ÇÝã ϳñ·Ç±Ý ¿. ³ÝѳݷÇëï »Ù…. ØÇ ù³ÝÇ ûñ ³é³ç Ù»½ ï³ñ³Ý ë³ÑٳݳÛÇÝ ·áïÇ, ³Ûëï»Õ ³Ù»Ý ÇÝã ³ÛÉ ¿: ´³Ûó ÑÇßÇ’ñ, Ùdz’Ïë, ù³’Õóñë, ÜáõÝ»~ë, »ë ·³Éáõ »Ù… Ø»Ï ³ÙÇë… àõ »ë ù»½ Ïï»ëݻ٠»ñϳñ ×»ñÙ³Ï ½·»ëïáí… êÇñáõÙ »Ù ù»½ áõ ϳñáïáõÙ… гí»ñÅ ùá` ì³Ñ³·…¦:
   §ì³Ñ³’·, ëÇ’ñïë… ì»ñç³å»ë… ²ÛÝù³Ý ¿Ç ëå³ëáõ٠ݳٳÏǹ… ºñ»Ï Éáõñ»ñáí ѳÛïÝ»óÇÝ, áñ ë³ÑٳݳÛÇÝ ·áïáõÙ íÇ׳ÏÝ ³ÝѳݷÇëï ¿, ɳñí³Í: ²ÙµáÕç ·Çß»ñ ã»Ù ϳñáÕ³ó»É ùݻɅ ÐÇÙ³ ³ñ¹»Ý ѳݷÇëï »Ù, áñ å³ï³ë˳ݻóÇñ ݳٳÏÇë… ¶Çï»Ù, Ñ»ñá’ëë, ·Çï»Ù, áñ ³Ù»Ý ÇÝã É³í ¿ ÉÇÝ»Éáõ: ⿱ áñ ³ÛÝï»Õ, áñï»Õ ϳ ë»ñ, ãÇ Ï³ñáÕ í³ï ÉÇݻɅ ºë ¿É »Ù ³Ýѳٵ»ñ ëå³ëáõÙ Ù»ñ ѳݹÇåÙ³ÝÁ… Ø»Ï ³ÙÇë… ºí »ë áõ ¹áõ ÝáñÇó ÙdzëÇÝ ÏÉÇÝ»Ýù áõ ÏëÏë»Ýù ·ñ»É Ù»ñ å³ïÙáõÃÛáõÝÁ ÝáñáíÇ: ºë ·ñùÇë íñ³ »Ù ³ß˳ïáõÙ, û¨ ß³ï ¹Åí³ñ ¿ »ñç³ÝÇÏ å³ïÙáõÃÛáõÝ ·ñ»É ³ÛÝ Å³Ù³Ý³Ï, »ñµ ëÇñï¹ ÏÍÏíáõÙ ¿ ϳñáïÇó: ´³Ûó ³ñ¹»Ý ˻չáõÙ »Ý, í»ñçݳųÙÏ»ïÁ Ùáï»ÝáõÙ ¿… Øáõë³’ë, ݳٳϹ ÇÝÓ áõÅ ïí»ó, ³í³ñï»ÉáõÝ å»ë ÏáõÕ³ñϻ٠ٳÛñÇÏǹ… ØÇ ù³ÝÇ ûñ ³é³ç ÙdzëÇÝ ¿ÇÝù, ù»½ ß³ï ¿ ϳñáï»É… êÇñáõÙ »Ù ù»½, Ñ»ñá’ëë… êÇñáõÙ »Ù áõ ëå³ëáõÙ….¦:
   §...ì³Ñ³’·, ³ñ¹»Ý Ù»Ï ³ÙÇë ¿` ù»½ÝÇó áã ÙÇ Éáõñ ãϳ… Èñ³ïí³ÙÇçáóÝ»ñÁ å³ï»ñ³½Ù »Ý ϳÝ˳ï»ëáõÙ, ËáëáõÙ »Ý ã¹³¹³ñáÕ Ïñ³ÏáóÝ»ñÇ Ù³ëÇÝ… ê»’ñë, ³ÝѳݷÇëï »Ù, ËݹñáõÙ »Ù, ³ñÓ³·³ÝùÇ’ñ…¦:
   §...лñá’ëë, ·Ý³Éáõó¹ ³é³ç »ë ù»½ Ëáëù ¿Ç ïí»É, áñ áõÅ»Õ »Ù ÉÇÝ»Éáõ… â»Ù ϳñáÕ³ÝáõÙ ³ÛÉ¨ë… ê³ÑٳݳÛÇÝ ßñç³ÝÝ»ñ ï³ÝáÕ ×³Ý³å³ñÑÝ»ñÁ ÷³Ï »Ý. ѳÛñÇÏǹ áõ Ù³ÛñÇÏǹ Ñ»ï áõ½áõÙ ¿ÇÝù ·³É. ³Ûɨë ã»Ýù ¹ÇÙ³ÝáõÙ ³Ûë ³ÝáñáßáõÃÛ³ÝÁ… ´³Ûó Ù»½ ÃáõÛÉ ãïí»óÇÝ… гÛñÇÏǹ ³ë³óÇÝ, áñ ¹áõ É³í »ë… àõ áã ÙÇ µ³é ³í»É…. ÊݹñáõÙ »Ù, å³ï³ë˳ÝÇ’ñ ݳٳÏÇë… ºñÏáõ ß³µ³Ã… àõ ¹áõ Ï·³ë… êå³ëáõÙ »Ù ù»½, ì³Ñ³’·ë, ëå³ëáõÙ »Ù áõ ³Ýë³ÑÙ³Ý Ï³ñáïáõÙ…¦:
   §Àݹ³Ù»ÝÁ »ñÏáõ ûñÇó ·³ÉÇë »ë… ¶Çï»Ù, áñ ݳٳÏÝ»ñÇë ã»ë å³ï³ë˳ÝáõÙ, áñáíÑ»ï¨ Ñ³ñÙ³ñ ã¿… âϳñáÕ³ó³ ½ëå»É ÇÝÓ ¨ ·ñ»óÇ ù»½…  ²ëáõÙ »Ý` ë³ÑÙ³ÝÇ íñ³ ¿É ³Ù»Ý ÇÝã ϳñ·³íáñáí»É ¿… лñá’ëë, íëï³Ñ »Ù, áñ ¹³ ݳ¨ ùá ç³Ýù»ñÇ ³ñ¹ÛáõÝùÝ ¿… ÎѳݹÇå»Ýù »Ïáõ ûñÇó` ϳ۳ñ³ÝáõÙ, áñï»Õ µ³Å³Ýí»óÇÝù »ñÏáõ ï³ñÇ ³é³ç: ԱÛÝ ë»ñÁ, áñáí Éóí³Í ¿ñ ëÇñïë »ñÏáõ ï³ñÇ ³é³ç, áã ÙÇ Ï³ÃÇÉ ãÇ å³Ï³ë»É, Áݹѳϳé³ÏÁ` ³í»ÉÇ áõÅ·ÇÝ ¿, ավելի է քեզ տենչում…êÇñáõÙ »Ù ù»½ áõ ëå³ëáõÙ… γñáï»É »Ù ù»½, Ñ»ñá’ëë…¦:



   سñ¹³ß³ï ϳ۳ñ³Ý… Ô³ñ³µ³ÕÇó ½ÇÝíáñÝ»ñÇÝ µ»ñáÕ ·Ý³óùÁ ñáå»Ý»ñ ³Ýó åÇïÇ Ñ³ëÝ»ñ, ¨ µ³½Ù³ÃÇí ϳñáï³Í ëñï»ñ åÇïÇ Ùdzíáñí»ÇÝ ÏñÏÇÝ: ÜáõÝ»Ý ß÷áÃí³Í ¨ Ñáõ½í³Í Ï³Ý·Ý»É ¿ñ ëÛáõÝÇ Ùáï. Ýñ³ ³ãù»ñÁ Éóí³Í ¿ÇÝ ³ñóáõÝùÝ»ñáí, Ó»éù»ñÇ ï³Ï ³ñ³· áõ ³ÝѳݷÇëï µ³µ³ËáõÙ ¿ñ ëÇñïÁ: ¶Ý³óùÁ ųٳݻó… ÜáõÝ»Ý ³Ýß³ñÅ Ï³Ý·Ý³Í ¿ñ` ·Ý³óùÇó ¹áõñë »ÏáÕÝ»ñÇ Ù»ç ÷Ýïñ»Éáí Çñ µ³ñÓñ³Ñ³ë³Ï ¨ ÃÇÏÝ»Õ ì³Ñ³·ÇÝ… гÝϳñÍ ÏáÕùÇó Ù»ÏÁ ѳٵáõñ»ó Ýñ³ Ó»éùÁ… ì³Ñ³·Ý ¿ñ` ë³ÛɳÏÇ Ù»ç… ÜáõÝ»Ç ßáõÝãÝ ëÏë»ó Ïïñí»É… ì³Ñ³·Á ϳ˻ó ·ÉáõËÁ ¨ ùÃÇ ï³Ï ³ë³ó. §¾ëåÇëÇÝ å»ïù ã»Ù ù»½… ¸áõ ³í»ÉÇÇÝ »ë ³ñųÝÇ, ÜáõÝ»’¦: гÝϳñÍ ÜáõÝ»Ý ÍÝÏÇ Çç³í ¨ ëÏë»ó ѳٵáõñ»É ì³Ñ³·Ç »ñ»ëÁ, Ó»éù»ñÁ, ·ñÏ»ó Ýñ³Ý ³Ùáõñ-³Ùáõñ…
- ¶Ç’Åë, ˻ɳ’éë, Ñ»ñá~ëë… ²ÛÝù³Ý ¿Ç ù»½ ϳñáï»É, ³ÛÝå»ë ¿Ç ëå³ëáõÙ ³Ûë å³ÑÇÝ… лÝó í³Õí³ÝÇó ¿É ×»ñÙ³Ï ½·»ëï åÇïÇ ÷Ýïñ»Ù, »ë áõ½áõÙ »Ù` ÙdzëÇÝ ÉÇÝ»Ýù` ÙÇ㨠í»ñç…
- ÜáõÝ»~… Ðñ»ßï³’Ïë, - ѳ½Çí ³ë³ó ì³Ñ³·Ý áõ ëÏë»ó ѻϻϳÉ` ѳٵáõñ»Éáí ÜáõÝ»Ç Ó»éù»ñÁ: - ºë ã¿Ç ·ñáõÙ ù»½` Ñáõë³Éáí, áñ ¹áõ ÏÙáé³Ý³ë ÇÝÓ, áñ ÇÙ` ѳßٳݹÇë Ñ»ï ã»ë ¹Åµ³Ëï³Ý³… êÇñáõÙ »Ù ù»½, Ùdz’Ïë, å³ßïáõÙ »Ù ù»½…
- ʻɳ’éë, ³Ù»Ý ÇÝã É³í ¿ ÉÇÝ»Éáõ….

ì³Ñ³·Á áïù»ñÇ Í³Ýñ íݳëí³Íù ¿ñ ëï³ó»É ë³ÑٳݳÛÇÝ Ïñ³ÏÇ Å³Ù³Ý³Ï: ܳ ã¿ñ ó³ÝϳÝáõÙ, áñ ÜáõÝ»Ý ¨ Çñ ÍÝáÕÝ»ñÁ ÇÙ³Ý³Ý ¹ñ³ Ù³ëÇÝ, ÇëÏ ÜáõÝ»ÇÝ ÷áñÓáõÙ ¿ñ í³Ý»É, áñå»ë½Ç ã¹Åµ³Ëï³óÝեր Ýñ³Ý` ãÝ³Û³Í ÇÝùÝ ¿É ·Çï³ÏóáõÙ ¿ñ, áñ ÜáõÝ»Ç ë»ñÝ ³Ýë³ÑÙ³Ý ¿, ¨ áñ ³é³Ýó ³Û¹ ëÇñá ÇÝùÁ ãÇ Ï³ñáÕ…  ºñÏáõ ß³µ³ÃÇó ÜáõÝ»Ý ¨ ì³Ñ³·Á ³Ùáõëݳó³Ý: ºñÏáõ ï³ñÇ Ñ»ïá ì³Ñ³·Ý ³ÙµáÕçáíÇÝ áïùÇ Ï³Ý·Ý»ó… Üñ³Ýù »ñç³ÝÇÏ »Ý…
 êå³ë»’ù Ó»ñ ëÇñ»ÉÇÝ»ñÇÝ…
շարունակելի…

Նրանք պարզապես երջանիկ են...

   Փողոցով քայլում էի և պատահաբար տեսա մի քնքուշ զույգի. թե' արտաքնապես, թե' իրենց բնավորությամբ նրանք այնքա~ն նման էին... Նայում էի նրանց և սիրո բույրը զգում... Նրանք ժպտում էին. աղջիկը գլուխը թեթևակի բարձրացնում էր և նայում տղայի աչքերի մեջ, իսկ տղան նուրբ ժպտում և համբուրում էր նրա ճակատը... Նրանք երջանիկ էին... Շատերը կասեն` ի?նչ է որ. հիմա սիրահարված են, հետո կամուսնանան, երեխաներ կունենան, կսկսեն հասունանալ, մեծանալ և կդառնան առօրյայի մի մասնիկ: Չէ', այդ տիպի զույգերից չէր այս մեկը. նրանց սերն այնկողմնային է, նրա առաջ անզոր են ժամանակն ու տարածությունը: Եվ ես կանգնած եմ նրանց կողքին: Ասես արևի ջերմությունը ծորա վրաս: Լսում եմ նրանց խոսակցությունը. որքա~ն ջերմություն և հարազատություն կա նրանց յուրաքանչյուր բառի մեջ...

   Շատերն են նման սեր ուզում: Բայց այստեղ է, որ առաջանում է մի մե~ծ ԲԱՅՑ... Նրանք պայքարել են իրենց երջանկության համար, նրանք հաղթահարել են այն ամենը, ինչը կարող էր ընդհատել նրանց սերը: Նրանք հիմա գիտեն, որ հարաբերությունների ամրության հիմքում հանդուրժողականությունը, անկեղծությունը և ներողամտությունն են ընկած: Նրանք գիտեն, որ դժվարին պահերին հենց նրանք պիտի միմյանց աջակցության ձեռք մեկնեն, որ պետք է համբերեն, այլ ոչ թե թողեն մենակ խնդիրների հետ ու գնան <<նոր սեր>> փնտրելու: Նրանք երջանիկ են... Ու նրանք արժանացել են այդ մեծագույն պարգևին... Սերը չի պահանջում, ոչ, այն տալիս է... Այն տալիս է ջերմություն, ուշադրություն, քնքշանք, կիրք, հոգատարություն, աջակցություն, ապագա, երազանքներ, իրական հեքիաթ, բայց նա չի պահանջում և ուզածը չստանալու դեպքում` հեռանում... 

   Սիրե'ք, բարեկամնե'րս, ու եղե'ք սիրված, չէ? որ աշխարհում ավելի մեծ բերկրանք գոյություն չունի... Չէ? որ սիրելի մարդու հետ ընտանիք ստեղծելուց, նրա փոքրիկ տեսակին ձեռքերի մեջ ամուր գրկելուց, ամեն առավոտ արևի շողերի հետ նրա աչքերը համբուրելուց ավելի մեծ երջանկություն չկա... Սիրե'ք, բայց ՃԻ'ՇՏ սիրեք... Մի' մոռացեք, որ սերն առանց ներելու, հասկանալու և զիջումների չի կարող ապրել, ինչպես մարդն առանց ջրի միայն մի քանի օր կարող է ապրել... Սիրե'ք ու մի' մոռացեք ասել նրան, թե որքան պետք է նա ձեզ, թե որքան թանկ է ձեզ համար... 

   ...Իսկ նրանք պարզապես երջանիկ են... Նրանք պարզապես սիրում են իրար...

Կարոտել եմ...

  Ու ես փակում եմ հոգնածությունից թմրած աչքերս, և աչքերս պատած խավարը լուսավորվում է քո պատկերով... Կարոտել եմ քեզ... Դու.... Քո նուրբ վարդագույն շուրթերը կարծես դողում են: Քո աչքերը փայլում են, քանի որ դու ուրախ ես, որ միասին ենք: Աչքերիդ մեջ մի քանի կաթիլ արցունք են երևում. դու երջանիկ ես, դրանք երջանկության արցունքներ են... Ձեռքդ ինձ ես մեկնում: Քո մկանուտ և մեծ ձեռքերը... Դրանց մեջ այնքան ջերմություն ու նրբություն կա... Ես կարծես զգում եմ ձեռքիդ ջերմությունն իմ ափի մեջ: Կարոտել եմ հպումդ: Դու ծիծաղում ես... Քո զրնգուն ծիծաղը... Դու ծիծաղում ես իմ հուզմունքի վրա և ամուր սեղմում կրծքիդ, ու ես լսում եմ սրտիդ արագ բաբախյունը: Դու երջանիկ ես: Ես երջանիկ եմ: Ու հանկարծ մատներդ սողոսկում են մազերիս մեջ... Ու ականջիս շշնջում ես, որ սիրում ես ինձ, որ մեզ սպասվում է ամենաերջանիկ ապագան...միասին... Ես հուզված եմ... Հուզմունքից այտերս շառագունել են, և դու ժպտում ես` ինձ այդպես հուզված տեսնելով: Եվ այդպես` ամուր-ամուր քեզ սեղմված, կանգնած եմ ես: Իսկ դու շոյում ես գլուխս` խաղաղեցնելով ըմբոստ հոգիս և փոթորկված գլուխս... Ու ես հանգիստս եմ գտնում քո գրկում... Հանգիստդ իմ գրկում ես գտնում դու... Ու հիմա դու այնքան իմն ես, և ամբողջովին քոնն եմ ես....  Ես զգում եմ քեզ...

  Եվ դժկամությամբ բացում եմ աչքերս... Սառը սենյակ... Սեղանիս լուսամփոփի լույսը դողում է գրքի սփրթնած էջերի վրա... Կարոտել եմ քեզ.... Գրկում եմ արջուկիս և հույս ունենում, որ դու կզգաս, թե ինչքան եմ քեզ սիրում, թե որքան շատ եմ կարոտել քեզ, և որ դու կզգաս, որ փափուկ արջուկի փոխարեն քեզ եմ պատկերացնում իմ գրկում... Կարոտել եմ քեզ... Ների'ր իմ ըմբոստ հոգուն:

Կարմիր վերնաշապիկի պատմությունը

 <<Կարմիր վերնաշապիկով տղան... Ո?վ էր նա... Ինչու? է սիրտս երջանկությունից այսպես արագ խփում>>, - մտածում էր Նանեն ու արագ-արագ պատրաստվում դուրս գալ տանից: Ամբողջ ճանապարհին վերհիշում էր երազը, որն այդքան ջերմացրել էր իրեն: Նանեն հանկարծ հիշեց ամբողջը. նա և մի գեղեցիկ, բարձրահասակ տղա իրար գրկած քայլում էին: Առավոտյան արթնանալով Նանեն շարունակում էր զգալ տղայի իրանն ու նրա  կարմիր վերնաշապիկի սառնությունը... Մի րոպե... Աստվա'ծ իմ, ախր երազումս կուրսեցուս եմ տեսել... Ա'յ քեզ բա~ն...
 
   - Հիմա կկարդամ ռուսաց լեզվի խմբերի ուսանողների անուն-ազգանունները, և հետո ձեր խմբի դասախոսների հետ կանցնեք ձեզ հատկացված լսարանները, - ասաց փոխդեկանն ու սկսեց թվարկել դասախոսներին և նրանց խմբի երեխաներին: - ....Հարությունյան Նանե', Խաչատրյան Վահե և Գրիգորյան Նարեկ: Ահա', վերջ, կարող եք անցնել ձեր դասին:
   <<Նարեկ...>>, - կրկնեց Նանեն իր մտքում: Օրերն անցնում էին արագ, սեպտեմբերն արդեն ավարտվում էր...
   - Բարև', - ասաց Նանեն:
   - Բարև', - ամաչելով պատասխանեց Նարեկը:
   - Ես Նանեն եմ:
   - Իսկ ես Նարեկը, շատ հաճելի է:
   Նստարանի շուրջ աշխույժ զրույց ծավալվեց: Նանեն ու Նարեկը բացահայտեցին, որ երկուսն էլ գերմաներենի հանդեպ սեր ունեն: Քանի որ Նանեն մի~ քիչ սկսել էր գերմաներեն սովորել, թղթի վրա գրեց իր իմացած ամենալավ բառերը և տվեց Նարեկին: Դրանք էին` խելացի, լավ, բարձրահասակ, նիհար և երիտասարդ բառերը... Հենց այդ բառերից էլ սկսեցին գերմաներենով գրվող հաճոյախոսությունները: Երկուսի սրտում էլ տիեզերական ինչ-որ ուժ էր ծնվում` ձգողական ու ջերմացնող: Դրան հետևեցին նաև համակարգչային դասընթացները, որոնց ընթացքում թեև երկուսն էլ գիտեին առաջադրանքի լուծումը, բայց միշտ իրար էին դիմում` օգնելու պատրվակով:
 
   - Իսկ ի?նչ երաժշտություն ես լսում, - հարցրեց Նանեն իր հետևի նստարանին նստած Նարեկին:
   - Հիմնականում ռոք, - կտրուկ պատասխանեց Նարեկը:
   <<Ռո?ք... Երբեք չէի մտածի, նա այնքան հանգիստ մարդ է երևում>>, - մտածեց Նանեն և շրջվեց դեպի գրատախտակը, որի մոտ ռուսաց լեզվի դասախոսը ինչ-որ բան էր բացատրում, որն ինքն անգիր գիտեր:
   - Եկե'ք էլ. հսացեներով փոխանակվենք, - հանկարծ առաջարկեց Նարեկը:
   Նանեն և իր նստարանակիցները համաձայնեցին: Հանկարծ Նարեկի ընկերներից մեկը տեսավ գերմաներեն նամակը, որը Նարեկն անմիջապես թղթապանակի մեջ թաքցրեց: Դասի ավարտին Նանեն անհամբեր սպասում էր, թե երբ պիտի իրենց մեծ ու աշխույժ խմբով գնան կանգառ, մի խումբ, որի մեջ էր լինելու նաև Նարեկը:
   - Նանե', կներե'ս ինձ, - ասաց Նարեկն ու շտապ դուրս եկավ լսարանից...
   Նանեն չէր հասկանում, թե ինչ պատահեց տղային: Կանգառ բարձրացող  խմբի մեջ էլ նա չկար: <<Տեսնես ի?նչ եղավ նրան>>: Տուն գնալու ճանապարհին Նանեն որոշեց իր էլ. փոստը ստուգել. մեկ նոր նամակ: <<Ների'ր ինձ, Նանե', ես պարզապես չէի կառավարում իրավիճակը... Եթե կարողանաս, ների'ր ինձ>>: Այս տղային ի?նչ եղավ: Նանեն միանգամից վերցրեց հեռախոսն ու զանգահարեց իր մտերիմ ընկերներից մեկին.
   - Ինձ շատ շտապ Նարեկի հեռախոսահամարն է հարկավոր, կարո?ղ եք գտնել:
   Հինգ րոպե հետո նա հավաքում էր Նարեկի համարը...
   - Ալո', Նարե?կ... Նանեն է: Ների'ր, որ անհանգստացնում եմ, պարզապես փոստս ստուգեցի և այնտեղ քեզնից տարօրինակ նամակ կար... Ինչի? համար էիր ներողություն խնդրում:
   - Չէ~, պարզապես... Տե'ս, արդյունքում համարդ ունեցա...

   Այսպես սկսվեց նրանց պատմությունը... Մի քանի օր հետո, երբ երեք հարյուրից ավել նամակներ էին գրվել, Նարեկն արտահայտեց իր զգացմունքները... Նանեն, ով ձևական ծանրությունը տանել չէր կարողանում, պատասխանեց նրա զգացմունքներին... Սկզբում նրանք ամաչում էին անգամ իրար կողք կանգնել, բայց հետո... Անշուշտ, շատ վեճեր և տարաձայնություններ ծնվեցին և հարթվեցին, բայց երկու անծանոթ հոգիներ դարձան անբաժանելի... Երկու լրիվ տարբեր մարդիկ այդուհետ միասին էին շնչում և դարձան իրար շատ նման և հարազատ... Այսօր նրանք միասին են, նրանք իրար են պատկանում, վստահում են և հավատում... Վաղը նրանց է պատկանում... Սեր... Նրանց անունն է դա... Նանե ու Նարեկ... Նրանք արդեն վերնագրել են իրենց հեքիաթը: Ամեն հեքիաթում էլ ճգնաժամեր լինում են, սակայն ամեն ճգնաժամ իր դասն է տալիս, սովորեցնում գնահատել այն, ինչ ունեն... Եվ որքան էլ ժամանակ անցնի, ինչ էլ փոխվի, ինչ դժվարություն էլ առաջանա, նրանք իրար ունեն... Մի?թե այդքանը բավարար չէ շնորհակալ լինելուն կյանքին... Չէ? որ կա այն միակը, ում ժպիտն արդեն իսկ բավական է, որպեսզի թախիծն անդարձ կորչի, ում համար անակնկալ անելը միայն մեծ բավականություն է... Նրանք սիրեցին իրար` լինելով տարբեր մարդիկ, իսկ հիմա նրանք ձուլվել են, դարձել մեկ ամբողջություն...
   Վաղը նրանց է պատկանում, նրանց սիրուն... Նրանք սիրում են իրար ու շատ... Եվ այդքանը բավարար է...

    Կարմիր վերնաշապիկով տղան և հեքիաթներով տարված աղջիկը գտան իրար...

Սիրո հանրահաշիվը

 Ամեն ինչ սովորականի պես կլինի. ձմռան փոխարեն գարուն կգա, օրվան կհաջորդի գիշերը, լույսի պատճառով ստվերներ կծնվեն, անձրևներ կգան ու կչորանան, ձյան փաթիլները կիջնեն ու կհալչեն, մարդիկ անտարբեր ու սառը հայացքներով կշարունակեն իրենց մրցավազքը, նոր սրտեր կմիավորվեն, այլ սրտեր կկոտրվեն, երկրագունդը կշարունակի պտտվել իր առանցքի շուրջ, արևը կշարունակի շողալ, միայն յոթ միլիարդ մարդկանց միջից կպակասի մեկը... Եվ անգամ այդ մարդու պակասելով այդ յոթ միլիարդը չի փոխվի, քանի որ այն ևս պայմանական է, ինչպես ամեն բան այս կյանքում... Անգամ թվերն են պայմանական, և մեկին գումարած մեկ միշտ չէ, որ երկուսի է հավասար... Եվ շատ հաճախ երկուսը բաժանած երկուսի բնավ էլ մեկ չի ստացվում. ստացվում է զրո... Ահա այդ զրոն եմ ես...

     Ես վաղուց արդեն չկայի. ես ՄԵՆՔ էի դարձել. մեկին գումարած մեկ հավասար է երկուսի: Երկուսով ապրում էինք, երկուսով շնչում: Քո հայացքն արդեն իսկ բավական էր, որ սկսեի լայն ժպտալ, մեկ բառդ ամբողջ օրս էր պայմանավորում: Դու սիրում էիր ինձ, ես սիրում էի քեզ: Ես քոնն էի, դու` իմը: Մեր ամեն ինչը պատկանում էր մեզ և ոչ ինձ ու քեզ առանձին-առանձին...  Մեկին գումարած մեկ հավասար է մեկի: Մեր հարսանիքը... Այն հեքիաթի էր նման: Ես երբեք էլ ճոխ հարսանիքի մասին չեմ երազել: Հարսանիքից հետո մենք գնացինք անտառի մեջ գտնվող մի տնակ, որտեղ մենք էինք և մեր սերը... Որքան հաճելի էր արթնանալ առավոտյան և բնության ձայնի ներքո քո քնկոտ ձայնը լսել: Անտառում երկա~ր զբոսնում էինք, արկածներ հորինում, գանձեր որոնում, դու ինձ արջից էիր փրկում, իսկ ես քո հերոսության համար համեղ կարկանդակ էի պատրաստում: Անցավ մեկ տարի...
   Մեկին գումարած մեկ հավասար է երեք... Մենք փոքրիկ հրաշքի էինք սպասում: Դու յոթերորդ երկնքում էիր: Երբեմն գալիս և ինձ վրա ծիծաղում էիր` ասելով, որ շուտով ինձ գնդլիկ-բոքոնիկ պիտի կոչես: Երկար ծիծաղում էինք, փորձում գուշակել, թե ում նման կլինի մեր սիրո պտուղը... Սակայն Աստված չկամեցավ մեզ ցույց տալ մեր փոքրիկին... Նա, ինչպես նվիրեց, այդպես էլ հետ վերցրեց իր պարգևը... Առնվազն ցինիզմ կարելի է կոչել: Մենք տառապում էինք... Ես էի տառապում: Արդեն կապվել էի կլորիկ փորիկիս, որին արդեն մեր ընտրած անունով էի դիմում, իսկ հիմա?... Հիմա միայն դատարկություն... Դու սառել էիր: Դու ինձ էիր մեղադրում: Ու թեև դրա մասին ոչ մի անգամ չբարձրաձայնեցիր` ամեն անգամ դա էի կարդում աչքերիդ մեջ: Դու չէիր կարողանում ինձ ներել նաև այն, որ երկար ժամանակ չէի կարողանալու քեզ զավակ պարգևել: Դու սկսեցիր սպանել սերը: Մեկին գումարած մեկ հավասար է երկուսի: Մենք միասին էինք, բայց դու կողքիս չէիր, մենք դարձանք ես ու դու: Մտածում էի` կանցնի: Տառապում էի լուռ, աննկատ... Ամեն ինչ անում էի, որ անցածի պես լինի: Բայց դու դավաճանեցիր... Գնացիր... Երկուսը բաժանած երկուսի հավասար է մեկի: Հույսս դեռ չէր մարել: Դռան թակոց: Դատական կատարածու: Ապահարզան: Նոր ամուսնություն: Երկուսը բաժանած երկուսի հավասար է ԶՐՈ:
   Ինքդ էլ գիտես` զրոն գոյություն չունի, նրան չի կարելի հաշվել. զրո ու վերջ: Մի?թե սիրո մեր հանրահաշիվն այսպիսի ավարտ պիտի ունենար, մի?թե այդքան թույլ էր մեր գումարածը...
 
    Ամեն ինչ սովորականի պես կլինի. ձմռան փոխարեն գարուն կգա, օրվան կհաջորդի գիշերը, լույսի պատճառով ստվերներ կծնվեն, կառաջանան նոր երկուսներ, երեքներ, մեկեր և զրոներ... Զրոն, սակայն, չի լինում հաշվել...

Письмо Сапфо

  << Ну вот, милый, ты опять далеко. Где же ты, моя муза? Мне мерещатся твои глаза, твоя улыбка, твой нежный взгляд, и нигде нету мне покоя. Где же ты, моя муза? Перо не слушается меня, и мысли витают где-то вдали. Где же ты, о муза моя?! Моря шум и пенье птиц, крик молчанья и гром души так чужды мне без тебя... Мне так тоскливо без тебя. Мой милый друг, вместе с собой ты унес вдохновения крылья мои. Где же ты, муза моя? Где ты, мой Фаон?  Не уж-то моря пенье для тебя слаще, чем голос мой? Не уж-то безмятежных волн игра красивее волн моих волос? Скажи, Фаон, любовь моя, мечта моя, мой милый друг, когда же ты ответишь мне и дашь мне сердца своего волшебный ключ? Или же Афродита - любовь моя и враг навеки, так заколдовала тебя, что не сумеешь никогда полюбить меня? Где же ты, муза моя? И вот опять девиц красивых учить мне надо жизни, но в каждой из них я вижу тебя - о прекрасная муза моя... Вернись ко мне... И пусть ты будешь не моим... Но слышать голос твой родной - лучший подарок, верный друг... И пусть я буду лишь мечтать, что в руках твоих вместо весел старой лодки будет дремать тело мое... И пусть я буду лишь мечтать, что из уст твоих вместо шума моря вырвется имя САПФО... Где же ты, о муза моя?>>

Сапфо, "К моей любовнице"

  Блаженством равен тот богам,
 Кто близ тебя сидит, внимая
 Твоим чарующим речам,
 И видит, как в истоме тая.
 От этих уст к его устам
 Летит улыбка молодая.

 И каждый раз, как только я
 С тобой сойдусь, от нежной
                       встречи
 Замлеет вдруг душа моя
 И на устах немеют речи...
 А пламя острое любви
 Быстрей по жилам пробегает...
 И звон в ушах... и бунт в крови...
 И пот холодный проступает...
 А тело, — тело всё дрожит...
 Цветка поблекшего бледнее
 Мой истомлённый страстью
                       вид...
 Я бездыханна... и, немея,

 В глазах, я чую, меркнет свет...
 Гляжу, не видя... Сил уж нет...
 И жду в беспамятстве... и знаю —
 Вот-вот умру... вот умираю.

Թղթապանակը

  Թղթապանակ. սև, կտորե թղթապանակ... ՆԱյի մասունքը... Երբեմն թվում էր` ահա ՆԱ պիտի գա ու վերցնի իր թղթապանակը... Բայց դեռ երկար ժամանակ ՆԱյի մատներն այդ սև, բայց լուսավոր իրին չէին դիպչելու: Նանեն երկար նայում էր թղթապանակին և հիշում իրենց զբոսանքները, երբ ՆԱ մշտապես մի տեղ էր փնտրում, որպեսզի դնի այն և գրկի Նանեին: ՆԱն Նանեին մի ձեռքով էր գրկում, ասես այդ թղթապանակի քաշին լիներ: Թղթապանակը չէր խանդում. այն միայն երջանիկ էր Նանեին ու ՆԱյին միասին տեսնելով: Երբ այն լսեց, թե ինչպես է Նանեն խնդրում իրեն տալ ՆԱյի թղթապանակը, որպեսզի կարոտն առնի ՆԱյից, այն ջերմություն և կապվածություն զգաց այդ աղջկա նկատմամբ... Որերորդ օրն էր, այն ապրում էր Նանեի մոտ և շատ լավ էր իրեն զգում... Թղթապանակն էլ էր կարոտում իր տիրոջը, երբ ՆԱ մեկնում էր, սակայն հիմա այն այդ կարոտը կիսում էր Նանեի հետ: Նանեն շատ լավ էր վերաբերվում իրեն. անգամ իր հին վերքն էր տեսել և նորոգել: Թղթապանակը երջանիկ էր: Երեկոյան, երբ Նանեն պառկում էր քնելու, բարձի կողքին տեղավորում էր ՆԱյի թղթապանակը, մտովի պատկերացնում ՆԱյի մեծ ձեռքերը` թղթապանակը բռնած, ժպտում էր և քնում... Թղթապանակը ևս հիշում էր տիրոջ ձեռքերը, որոնցից մեկով իրեն էր գրկում, իսկ մյուսով` Նանեի բարակ ձեռքը: Եվ այդպես, Նանեն և թղթապանակը միասին կարոտում էին, իրար հետ կիսում կարոտը... Նրանք հասկանում էին իրար. Նանեն Նայի կարոտն առնում էր թղթապանակից, իսկ թղթապանակը` Նանեից...

Կայարանի ժամացույցը...

  Կայարան... Մարդաշատ սրահ, որտեղ հանդիպում են ուրախության և բաժանման արցունքները... Կայարան... Մարդիկ գնում են, գալիս, ոմանք այրում են կամուրջները, ոմանք Աստծուն խնդրում են, որ իրենց սպասեն, ոմանք ուշանում են գնացքից, ոմանք տխրում են, ոմանք` ոչ. ուրեմն այդպես էր պետք...
  Նարեկը հազիվ բացեց աչքերը, քնաթաթախ նայեց հեռախոսի ժամացույցին և անմիջապես վեր թռավ: <<Աստվա'ծ իմ, ինչպե?ս կարող էի չլսել...>>: Արագ-արագ հագնվեց, լվացվեց և դուրս նետվեց տանից... <<Չուշանամ, միայն թե չուշանամ...>>: Կանգնեցրեց առաջին պատահած տաքսին.
  -  Կայարա'ն:
   Նայում էր պատուհանից դուրս: Սողացող ճանապարհի փոխարեն, սակայն, նա տեսնում էր իրենց կյանքը. առաջին հանդիպում, սիրո խոստովանություն, վեճեր, առաջին համբույր, առաջին կինո և թանգարան, նրա` ընթրիք պատրաստելը և մեկ շաբաթ առաջը... Նարեկն այդ օրը տրամադրություն չուներ... Եկել էր տուն ու մեխվել Ֆեյսբուքին... Արդեն քանի ժամ է` Լիլիթին էլ չէր զանգահարել: Հանակարծ հեռախոսն սկսեց դզզալ... Լիլիթն էր... Նարեկը չցանկացավ պատասխանել... Կես ժամ հետո հեռախոսի էկրանին նորից հայտնվեց Լիլիթ անունը... Հեռախոսի դզզոցն այնքան երկար թվաց Նարեկին... Չէ', նա սիրում էր Լիլիթին, շա~տ էր սիրում, սակայն երբեմն նրան համակում էր հենց այսպիսի տրամադրություն, որից հետո նրանք սովորաբար վիճում էին, քանի որ Լիլիթը փորձում էր օգնել նրան, իսկ Նարեկը սառն էր պատասխանում, ինչից էլ Լիլիթը հաճախ նեղվում էր... Չէ', չէր նեղանում, այլ ինքն էլ էր տխրում, ինչն էլ նյարդայնացնում էր Նարեկին, և վեճ էր բռնկվում... Մեկ ժամ հետո կրկին զանգ եկավ...
   - Ալո':
   - Նա?ր: Ի?նչ էր եղել, ինչու? չէիր պատասխանում, - անհանգստացած հարցրեց Լիլիթը:
   - Ի?նչ կա:
   - Ոչ մի բան, արև'ս, դու' ասա... Ի?նչ է եղել, Նարե'կս:
   - Ոչ մի բան:
  Այդ օրն այդ սառը <<ոչ մի բան>>ից էլ ամեն ինչ սկսվեց... Լիլիթը կրկին արտասվեց, դա նյարդայնացրեց Նարեկին, և նրանք էլ չխոսեցին... Նարեկը սառել էր... Լիլիթի սերը չափից դուրս էր նրան թվում... Այնինչ Լիլիթն ասում էր այն, ինչ զգում էր... Նարեկը միակն էր, ումից ոչինչ չէր կարողանում թաքցնել... Երկու շաբաթների ընթացքում Լիլիթը մի քանի անգամ զանգել էր, բայց Նարեկը չէր պատասխանել...
   - Հասանք, տղա' ջան:
  Նարեկը սթափվեց: Շնորհակալություն հայտնելուց հետո միանգամից վազեց կայարան...

Ամբոխի միջից Նարեկը պիտի գտներ նրան

   - Երևան-Թբիլիսի գնացքը պատրաստվում է մեկնել: Բոլոր ուղևորներն անցնեն գնացք, - տասնյակ բարձրախոսները հնչեցրին կանացի ձայն, որն այդքան տհաճ թվաց Նարեկին:
   <<Չուշանամ, միայն թե չուշանամ...>>... Մարդկանց խիտ ամբոխի մեջ նա փորձում էր գտնել իր նրբակազմ և փոքրիկ Լիլիթին: <<Որտե?ղ ես, Լի'լ, որտե?ղ... Ես քեզ շատ եմ սիրում, չեմ կարող քեզ կորցնել... Նրա գլխարկն է... Աստվա'ծ իմ, նա է...>>:
   - Լի~լ, - գոռում էր Նարեկը գնացք բարձրացող փխրուն մարմնին...
   Լիլիթը մի պահ իր շուրջը նայեց, սակայն ոչ ոքի չտեսավ... Նարեկը տեսավ միայն մի փայլուն կաթիլ, որ հոսեց Լիլիթի սպիտակ այտի վրայով... Եվ նա անհետացավ գնացք մտնող ամբոխի մեջ... <<Նա մտածեց` ես չեմ եկել... Որքան սառն էի, որ նա այդպես մտածեց...>>:

   Նարեկը նստել էր փայտե նստարանին և նայում էր մեծ ժամացույցին, որի սլաքներն ասես չէին շարժվում... Ամբողջ գիշեր չէր քնել. կարդում էր իր և Լիլիթի հին նամակները... Լիլիթի նամակները եռակի ավել էին... Նա այնքան ջերմ էր գրում... Այնուհետև մտել էր Լիլիթի անձնական էջը և տեսել նրա և ընկերուհու խոսակցությունը, որտեղ Լիլիթն ասում է, որ պիտի մեկնի...գուցե մշտապես... Նարեկի ներաշխարհն իրար էր խառնվել, չէր կարողանում քնել... Իսկ առավոտյան այնքան խորն էր քուն մտել, որ զարթուցիչն անօգուտ երգում էր միայն: Հիմա էլ նրա աչքերը փակվում էին... Հանկարծ նա քնեց...

Ժամանակը ճեղքվածք տվեց

 

   - Բարև', Նարե'կ:
   - Բարև', իսկ դու ո?վ ես...
   - Մարդիկ ավելի շուտ ինձ ինչ են ասում, - պատասխանեց թավշյա ձայնը և երևաց Նարեկին...
  Դա ժամացույց էր, մի մե~ծ ու հին ժամացույց...
   - Ժամացու?յց, - ապշած հարցրեց Նարեկը...
   - Դու քնած ես, Նարե'կ, ես էլ շատ քիչ ժամանակ ունեմ... Ամեն օր ականատես եմ լինում մարդկային տարբեր ուրախությունների և դժբախտությունների... Ոմանք գալիս են և երկա~ր սպասում ինձ մոտ, որպեսզի վերջապես տեսնեն իրենցի սիրելի մարդկանց... Ոմանք իրենք են իրենց ձեռքից բաց թողնում իրենց ճակատագիրը... Երբ արթնանաս, նայի'ր կողքիդ նստարանին նստած կնոջը... Նա արդեն տասնվեց տարի է, ինչ այդ նույն նստարանին նստած սպասում է ամուսնուն, ով մեկնեց Մոսկվա և այլևս հետ չեկավ... Ամեն օր նա գալիս է և ինձ նայում... Երբեմն ինձ թվում է, որ նա գիտի, որ ես ամեն ինչ տեսնում եմ... Նարե'կ, նրան կասես, որ իր ամուսինը երկու տարուց հետ կգա. թող երկու տարուց բաժանման նույն օրը, նույն ժամին գա այստեղ... Իսկ դու... Ժամանակը քեզ հետ չար կատակ խաղաց, դու կարող էիր Լիլիթին կանգնեցնել... Նա այստեղ նստած քեզ էր սպասում, սպասում էր, որ կգաս և կասես, թե ինչքան ես իրեն սիրում... Ես տեսա` ինչ կսկիծով նա վեր կացավ և գնաց դեպի գնացքը... Գնահատի'ր ժամանակը, Նարե'կ: Դու չես գնահատում նրան, և դա է պատճառը, որ նա պատժեց քեզ... Լիլիթը քեզ շատ-շատ-շատ է սիրում, բայց նա հավերժ չի ապրելու, դու չգիտես` երբ նա այլևս չի լինի... Նա ամեն րոպե քեզնով է ապրում, նա վախենում է հետոներից. հետո կարող է այլևս չլինել... Դու էլ ես նրան սիրում, սակայն երբեմն հոգնում ես նրա սիրելու ձևից... Նարե'կ, նայի'ր` որքան է նա փոխվել քեզ համար... Դու էլ ես փոխվել... Բայց նա... Ես նրան տեսել եմ տարիներ առաջ. նոր Լիլիթը լրիվ ուրիշ է, նա քեզ համար է... Հիմա ես քեզ և Լիլիթին նվեր կանեմ, քանի որ այլ դեպքում Լիլիթն այլևս երբեք չէր վերադառնալու:
   - Ինչու? նա չէր վերադառնալու, ի?նչ նկատի ունեք:
   - Այն, որ այնտեղ նրա ժամանակն ավարտվելու էր` քեզնից հեռու, որ դա քեզ ցավ չպատճառեր... Սակայն ես, ինչպես ասացի, նվեր ունեմ, Նարե'կ` երկու ժամ... Դու կրկին կհայտնվես կայարանի դռների մոտ... Գտի'ր նրան, գտի'ր համապատասխան բառեր և թույլ մի' տուր, որ հեռանա... Վե'րջ, այլևս ժամանակ չունեմ... Արթնացի'ր...

  - Հասանք, տղա' ջան, - ասաց տաքսու վարորդը:
  - Ի?նչ... Ա'հ, կայարանը... Ստացե'ք...
   Նարեկը վազում էր, որքան ուժ ուներ... <<Ես գտնելու եմ քեզ, Լիլի'թ, գտնելու եմ>>: Նա վազեց ժամացույցի մոտ և նայեց նստարաններին. փխրուն մի մարմին արցունքները սրբելով հազիվ քարշ էր տալիս ծանր ճամպրուկը:
  - Լի~լ, սե'րս, սպասի'ր, - գոռաց Նարեկը և գնացքի մոտ ամուր գրկեց Լիլիթին:

Դու եկար... Նա'ր, եկար...

  - Դու եկար... Նա'ր, եկար, - ասաց Լիլիթը` ամուր գրկելով Նարեկին և համբուրելով:
  - Չէի կարող, Լիլի'թս, չէի կարող չգալ... Ների'ր ինձ, սի'րտս, ների'ր, որ չէի պատասխանում զանգերիդ, որ սառել էի...
  - Սու'ս, Նարե'կ, - ասաց Լիլիթն ու համբուրեց Նարեկին: - Ես միայն մի բան գիտեմ` իմ կյանքը դու ես, ու ես սիրում եմ քեզ ամեն ինչից առավել... Ու ների'ր, որ դա քո ուզած ձևով չի դրսևորվում, բայց ես դրա վրա կաշխատեմ...
  - Սու'ս, հիմարի'կ, ես էլ քեզ եմ սիրում` այնպիսին, ինչպիսին կաս:
   Նրանք նստեցին ժամացույցի մոտի նստարանին և նայում էին հեռացող գնացքին:
  - Մի' րոպե, Լի'լ, հիմա կգամ, - ասաց Նարեկն ու գնաց դեպի հարևան նստարանը: - Տիկի'ն, բարև' Ձեզ... Տիկի'ն, հիմա մի բան կասեմ, ինչը շատ զարմանալի է, բայց նաև իրական... Ձեր ամուսինը... Երկու տարուց ձեր բաժանման օրը եկե'ք այստեղ, նա կգա... Ժամանակը նվեր կանի Ձեզ` ասյքան տարի նրան սպասելու համար...
  - Ա~խ, տղա'ս, - ասաց տարեց կինն ու ամուր գրկեց Նարեկին: Նրա աչքերից արցունքներ էին հոսում: - Շնորհակալ եմ, տղա'ս... Իսկ ես արդեն կորցնում էի հավատքս... Ժամացու?յցն է քեզ ասել:
  - Այո', իսկ Դու?ք որտեղից գիտեք:
  - Գիտեմ... Եթե նա չլիներ, իմ մայրն ու հայրը կբաժանվեին: Շնորհակալ եմ, տղա'ս, երջանի'կ եղիր...

  Անցավ երկու տարի... Նարեկն ու Լիլիթը իրենց նորածին Դավիթի և տարեց կնոջ հետ եկել էին կայարան... Տարեց մի մարդ, կանգնած ժամացույցի տակ, մոլորված իր շուրջն էր նայում...

Ընկերոջս պատասխանը իմ պատմվածքին...

   Այդ խոսակցությունից հետո Կարենը սկսեց մտածել իր ապագայի մասին: Սկզբում նրա երևակայությունը խրախճանք էր ապրում` սիրո թևերին թիկնած: Բայց այդ թևերը կոտրվեցին բախվելով տարօրինակ կասկածների: Դա նրան չափազանց հուսահատեցրեց: Մի կողմից նա շատ մոտ էր տիրանալուն իր երկրորդ կեսի, իր երազանքների տիրուհու սրտին, բայց մյուս կողմից էլ նրան մտատանջության մեջ էր գցում այն հանգամանքը,որ նա չէր կարող Լեյլիին տալ այն ամենը, ինչ որ երազել էր: Բացի այդ Կարենը չէր կարող իրականացնել մի շարք այլ նվիրական երազանքներ, որոնք նույնպես կարևոր են նրա համար: Արդեն պարզ էր` ինչ էր տեղի ունենում: Սիրահարվածության ախտանիշները կրծում էին նրա հոգին: Կարենը հուսահատությունից չէր գտնում իր տեղը: Նա անզորությունից փոխեց համակարգչի էկրանի վրայի նկարը: Անհավատալի էր, բայց նրա մտքերը խառնաշփոթ վիճակի մեջ էին: <<Մի?թե դու սրա մասին էիր մտածում, - մտածում էր Կարենը, - իսկ ամեն ինչ այնքան հիասքանչ էր թվում>>:

   Արդեն գիշեր էր: Սև մտքերը Կարենին հանգիստ չէին տալիս: <<Ա~խ,  եթե հիմա այստեղ լիներ Հրանտը, հիմա հաստատ ինձ շատ ճիշտ խորհուրդներ կտար>>: Բայց նրա լավագույն ընկերներից մեկը իր պարտքն էր տալիս հայրենիքին: Կարենը պառկեց մահճակալին և փորձեց քնել: Նա չէր հավատում, որ իր մոտ այդ օրը կստացվի հանգիստ քուն մտնել: Երկար գիշերային խորհրդածությունից հետո նրան հաջողվեց քնել: Այդ գիշեր նա մի տարօրինակ երազ տեսավ: Սարսափելի ապագայի տեսարանները, իր և իր ծնողների հուսահատ վիճակը, բարեկամների և որ ամենասարսափելին էր`Լեյլիի հայացքներում նրան ահավոր ցավ պատճառեցին: Այդ ամենը այնքան մոտ էր իրականությանը, որ Կարենը նույնիսկ ուժ չէր գտնում արթնանալու այդ մղձավաջից: <<Աստված իմ, մի?թե սա է ինձ սպասվում>>:Հանկարծ այդ խառնաշփոթի մեջ մեկն սկսեց իրեն կանչել դեպի իրեն: Արևի շողերը թույլ չէին տալիս տեսնել այդ մարդու դեմքը: <<Եղբա’յր, արի’ այստեղ, ինչպիսի~ անակնկալի>>, - ուրախացած կանչում էր այդ մարդը: Կարենը դժվարությամբ քայլեց առաջ և տեսնելով այդ մարդուն` միանգամից գրկախառնվեց նրա հետ: ՈՒրախությունից արդեն չէր ուզում արթնանալ: Դա իր ընկերն էր` Հրանտը: Կարենը նույնիսկ ուրախությունից արտասվեց: <<Վա~յ,ամոթ է, եղբա’յր, հո բան չի? պատահել>>, - կիսազարմացած, կիսաուրախացած հարցրեց Հրանտը; <<Հրո’, անկեղծ ասած ուզում էի քեզ հետ շատ կարևոր բան խոսել>>, - հուզված պատասխանեց Կարենը: <<Ի?նչ է եղել, եղբա’յր>>, - արդեն լրիվ զարմացած հարցրեց Հրանտը: Կարենը պատմեց այն, ինչն իրեն այդքան տանջում էր: <<Հետաքրքիր մարդ ես, Կարե’ն, - ժպտալով բացականչեց Հրանտը, - մոռանում ես քո իսկ տված խորհուրդները>>: Կարենը զարմացած նայեց նրան. <<Ի?նչ խորհուրդ, Հրո’>>, - հարցրեց նա: Հրանտը, ծառայողական համազգեստից մաքրելով փոշու հետքերը, պատասխանեց. <<Կես տարի առաջ ես համանման դրության մեջ էի, և դու հիշու?մ ես` ինչ ասացիր ինձ…………Կարեն, Կարե~~ն>>:

Գլխարկը... Երկու ընկեր...
Անգամ երազում նրանք օգնում են միմյանց...

   ԵՎ տեղի ունեցավ ամենացավալին. Կարենը արթնացավ քնից:

   <<Իհարկե’ հիշում եմ` ինչ եմ ասել, եղբա’յր, - սկսեց խոսել ինքն իր հետ, - շատ լավ եմ հիշում……..Ես ասացի քեզ, որ չհուսահատվես………….Ասացի, որ ամեն ինչ լավ կլինի……….Ճակատագիրը երբեք ազնիվ մարկանց չի խաբի…….Այն միշտ էլ արժանին կմատուցի սիրող սրտերին>>:

Ընկերոջս մուսան...

  Ֆեյսբուքյան էջը բացելուց հետո` Կարենը երկար նայեց Նրա նկարին և կայծակնային արագությամբ փոխեց անունը... Գուցե Նա նկատե?ր իր անունը, հասկանա?ր, որ անծանոթ այդ տղայի անունն իրեն է ուղղված... Մի քանի ընկերների նկարներին և հղումներին լայք դնելուց, մի երկուսի հետ խոսելուց հետո Կարենը փակեց իր էջը, մի քանի րոպե նայեց դեսքթոփից իրեն ժպտացող խոշոր աչքերին և գնաց քնելու... Մտածում էր այն օրվա մասին, երբ առաջին անգամ տեսավ Նրան... Նրա~ն... Նրա խոշոր, սև աչքերը և հանելուկային նայվածքը մշտապես տպավորվել էին նրա հիշողություններում: Նա ընկերուհու հետ նստած էր, պարզապես նստած... Եվ այդպես` պարզապես նստած, պարզապես միևնույն դահլիճում, Նա իրենով արեց Կարենի սիրտը... Կարենը փոխվում էր. նա ոգևորությամբ բերում էր իր նոր ստեղծագործությունները, որոնց մեջ իր սիրտն էր խոսում, նա սկսեց հետևել իրեն... Ինձ դուր է գալիս նոր Կարենը: Նրա աչքերն սկսել են այլ փայլով փայլել:
    Այդ օրը Կարենը հանձնեց վերջին քննությունը. բնականաբար առավելագույն գնահատականն էր ստացել: Նա ինձ տխուր հրաժեշտ տվեց` մեկնաբանելով, թե հոգնած է, բայց ես գիտեի, թե որն էր տխրության իսկական պատճառը: Կարենը գնաց դեպի միակ ազատ նստարանը: <<Երազների'ս թագուհի... Մի?թե երազներում էլ պիտի մնաս...>>:
  -  Ներեցե'ք, կարո?ղ եմ նստել... Մյուս բոլոր նստարանները զբաղված են, - ժպտալով ասաց սևաչք մի աղջիկ:
  -  Նստե'ք, իհարկե', - մեխանիկորեն պատասխանեց Կարենը` չնայելով աղջկան:
  - Շնորհակալությու'ն, - ժպիտով պատասխանեց նա:
   Հանկարծ Կարենի սիրտն սկսեց սովորականից հարյուրապատիկ անգամ արագ բաբախել: Ականջներում անգամ լսում էր, թե ինչպես է արյունը խփում անոթների պատերին... Աստվա~ծ իմ, ախր դա...դա ՆԱ~ է:
  - Բարև' Ձեզ: Անկեղծ ասած մտքերով էի, կներե'ք, - ամաչելով ասաց Կարենը` շեշտակի նայելով այն աչքերին, որոնք գերել էին նրան:
  - Ես այդպես էլ մտածեցի, - ժպտաց Նա: - Ես Լեյլին եմ` ապագա լրագրող: Ձեր դեմքը ինձ շա~տ ծանոթ է:
  - Ես Կարենն եմ` ապագա քաղաքագետ-դիվանագետ: Ինձ թվում է մենք ուսանողական խորհրդի շրջանակներում ենք հանդիպել` սեմինարներ, խաղեր, հանդիպումներ...
  - Ա~, ես հիշեցի, - ժպտաց Լեյլին, - շատ հաճելի է, Կարե'ն:
  - Ինձ նույնպես, - մի փոքր լարված ժպիտով պատասխանեց Կարենը: - Իսկ ի?նչ ես այստեղ անում:
  - Հոդված պիտի գրեմ, ցանկանում էի մտքերս մի փոքր ի մի բերել և տուն հասնելուն պես գրել: Բայց արդեն ուշ է, պիտի գնամ, - ասաց Նա` տեղից վեր կենալով:
  - Կարո?ղ եմ ուղեկցել քեզ, Լեյլի':
    Այս հարցը Կարենից շատ մեծ ջանք տարավ. նա վախենում էր մերժում ստանալ:
  - Կարող ենք միասին մինչև կանգառ գնալ...
 Համալսարանից մինչև կանգառ ընկած ճանապարհին մի նոր սեր էր ծնվում, սիրո մի նոր պատմություն... Քաղաքականության շուրջ ծավալված զրույցի ընթացքում նրանք մտերիմ դարձան: Կարենը մի քանի օգտակար խորհուրդ տվեց, ինչին ի պատասխան ստացավ Լեյլիի շնորհակալությամբ ու հիացմունքով լի հայացքը... Կարենը երկրորդ անգամ սիրահարվեց... Լեյլիի նուրբ դիմագծերը, սպիտակ մաշկի վրա փայլող խոշոր, սև աչքերը, խելացի բառերը... Այդ օրվանից մի նոր պատմություն է սկսվում` Լեյլիի ու Կարենի պատմությունը:

Հանգիստ...

  <<Հիշում եմ` տարիներ առաջ եմ զգացել այն հանգստությունը, որը ներկայումս ապրում եմ ամեն անգամ, երբ կողքիս ես... Առավոտյան ժամը վեցին, երբ բոլորը քնած էին, գնում էի ծովափ, զբոսնում և երկար նայում հորիզոնին, որից այն կողմ հրաշք կար, որին ականատես չէի եղել, բայց սպասում էի... Այդ ժամանակ դու չկայիր իմ կյանքում... Կյանքումս տեղի ունեցած դեպքերից հետո միայն այդտեղ էի ինձ լիովին հանգիստ զգացել... Մի քանի օրից քեզ հանդիպեցի... Մեր հարաբերությունները շատ տարօրինակ ձևով սկսվեցին, բայց հիմա ամեն ինչ լավ է, և ես երջանիկ եմ, որ քեզ ունեմ: Հաճախ ցանկանում եմ զանգահարել քեզ ու պարզապես ասել` շնորհակալ եմ, որ կաս... Հանգիստ... Հիմա իբրև հանգստանալու եմ մեկնել, բայց ինչ-որ բան կիսատ է, ինչ-որ բան այն չէ. դու ես պակասում: Մեր կյանքի կեսը մենք սպասում ենք. սպասում ենք զանգի, հանդիպման, երեխայի ծնունդի, աշխատանքի բարձրացման, նշանդրեքի, հարսանիքի, հարազատ մարդու վերադարձի... սպասում ենք ու սպասում... Այս կյանքն ասես սպասման կայան լինի: Բայց միգուցե հենց դրանո?վ ենք մենք մարդ, որ կապվում ենք, սպասում, երազում... Չգիտեմ... Չէ? որ շունն էլ է տիրոջը սպասում և այն էլ տարիներով: Հիմա էլ նստած եմ ծովի ափին, քո մատների փոխարեն արևի ջերմ ճառագայթներն են դեմքս շոյում... Բայց քո մատներն ավելի ջերմ են... Հիմա էլ եմ նայում հորիզոնին, և նրա հետևում, ինչպես և առաջ, հրաշք կա... Հորիզոնից այն կողմ դու ես: Եվ ես ծովափին նստած նամակ եմ գրում քեզ, քանի որ կարոտում եմ և սպասում... Սպասում իմ հանգստին... Շատերը կարող են զարմանալ դեպի հանգիստը իմ տենչանքից... Այսօր դժվար է ապրել, քանի որ դժբախտ մարդկանց աչքերն ամենուր են... Թե' ես, թե' դու չենք կարողանում այդ աչքերի կողքով անտարբեր անցնել... Սակայն միայն քո կողքին է, որ զգում եմ, որ ամեն ինչ լավ է լինելու, որ մենք ինչ-որ բան կարող ենք փոխել այս աշխարհում դեպի լավը... Թեկուզ աննշան մի բան անել, բայց գոնե մի զույգ աչքեր դժբախտից երջանիկ ու հավատքով լցված դարձնել... Կարոտում եմ քեզ, քո ժպիտը, շագանակագույն աչքերդ, որոնք արևի լույսի տակ մուգ կանաչ երանգ են ստանում, քո ձեռքերը, որոնք այնքան մեծ են ու ուժեղ, բայց և այնքան նուրբ... Կարոտում եմ դեսից-դենից մեր երկար զրույցները, զբոսանքները... Բայց այն, որ դու կաս, որ հիմա կարդում ես սա և ժպտում, ջերմացնում է ինձ, այն, որ սպասում ենք թե' ես, թե' դու, սպասում ենք մեր հանդիպմանը, որը հենց այս հորիզոնից դուրս եկող արևին է նման. ես գիտեմ, որ կծագի այդ արևը, և միայն այդ մտքից արդեն ժպտում եմ...
       Հ.Գ. Սիրում եմ քեզ, արև'ս
     Քո` Ա. >>