Ժպտա', բարեկա'մս, ժպտա'

SMILE!!! :) Ի?նչ դժվար բան կա դրանում... Տե'ս` բարձրացնում ես շուրթիդ մի անկյունը, ապա մյուսը, և ծնվում է ժպի~տ: Դե~, ինչու? ես տխուր: Հապա ի'նձ լսիր. նայի'ր շուրջ: Ի?նչ ես տեսնում: Դու ցույց ես տալիս ամպամած երկինքը, չորացած ծառերը, մտախոհ մարդկանց... Է'հ, բարեկա'մս, ուշադիր չես նայում: Նայի'ր այն անուշիկ բալիկին, ինչպես է մայրիկի թևն ամուր գրկած քայլում և ժպտում ամեն անցորդի, նայի'ր այս մերկ ծառին, որի վրա կամաց-կամաց բողբոջներ են ծնվում, նայի'ր հեռու~ հեռվում ամպերի միջից երևացող լույսի շողին. նա հաղթել է ամպերին: Նայի'ր այն հաշմանդամ մարդուն, որ ժպտում է  և ոգևորված ինչ-որ բան է պատմում իր ընկերոջը: Նայի'ր այն փոքրիկ ցողունին, որ ասֆալտի միջից է դուրս եկել, նայի'ր սիրահար այս զույգերին...  Նայի'ր ու ժպտա, չէ? որ այս գորշ ամբոխի միջից գեթ մեկը քո ժպիտի կարիքն ունի: Այս կյանքը շատ կարճ է այն տխուր անց կացնելու համար: Կնճիռնե?ր կառաջանան: Աստվա'ծ իմ, բարեկա'մս, մի' ծիծաղեցրու ինձ: Ծերության տարիներին դեմքիս մի  բան կուզեմ ունենալ` երջանկության կնճիռներ: Լորդ Հենրին այնքան ճիշտ խոսք ուներ. երբ մարդը մտախոհ է դառնում, նա տգեղանում է. մեծանում է նրա քիթը, ճակատի վրա փոսեր են հայտնվում, մեջքը ծռվում է և այլն և այլն: Իմ կյանքի մայրամուտին ես կուզեմ, որ իմ թոռնիկները նայեն ինձ և ասեն` տատիկն առանց բերանի ձևը փոխելու էլ ասես ժպտալիս լինի: Ժպտա', բարեկա'մս, ագահություն մի' արա: Տուր աշխարհին քո ժպիտը, և նա քեզ շնորհակալություն կասի: Դու ասում ես, որ քեզ վիրավորանք են հասցրել: Ուրեմն լսի'ր ինձ: Կա մի ավանդազրույց.

 Մի օր աշակերտը գալիս և ասում է իր ուսւոցչին.
  - Ուսուցի'չ, դու այնքան հանգիստ ես: Դու ոչ ոքից չես վիարավորվում, ոչ ոքի հետ չես վիճում: Ասա' ինձ, ինչպե?ս ես էլ քեզ պես դառնամ:
  - Մի տոպրակ վերցրու' և մի'շտ քեզ մոտ պահիր: Ամեն անգամ, երբ մեկի վրա բարկանաս, վիրավորես կամ վիրավորվես, մեկ կարտոֆիլ գցիր տոպրակիդ մեջ:
   Անցան ամիսներ: Աշակերտի տոպրակը լիքն էր: Իսկ այն կարտոֆիլները, որոնք նա ամենասկզբում էր գցել տոպրակի մեջ, սկսել էին փտել և զզվելի հոտ արձակել: Աշակերտը եկավ ուսուցչի մոտ:
   - Ուսուցի'չ, ես այսպես այլևս չեմ կարող, ինձ ուրի'շ ձև ասա. տոպրակն արդեն շատ ծանր է, իսկ այն կրելը ոչ միայն բարդ է, այլև տհաճ:
   - Այդպես է նաև քո հոգին: Ամեն անգամ, երբ դու բարկանում ես և վիրավորանքն ու չարությունը պահում ներսումդ, դրանք կուտակվում են: Հներն սկսում են փտել և թունավորել հոգիդ, ծանրացնել այն: Դե'ն նետիր այդ աղբը քո հոգուց այնպես, ինչպես այ տոպրակը հիմա կնետես:

  Տեսնու?մ ես: Ժպտա', բարեկա'մս, ժպտա', քանի դեռ շնչում ես: Ամեն պահ նվեր է քեզ, և այդ նվերը ժպիտով պիտի ընդունես: Ժպտա' ու հավատա', որ ամեն ինչ լավ է լինելու: Ժպտա' ու ուրի'շ տեսանկյունից կտեսնես աշխարհը, կտեսնես ծիածանի բոլոր գույները, կլսես անգամ ամենատխուր անձրևի դյութիչ երգն ու ժպիտով կընդունես այն...

   Ժպտա', բարեկա'մս, ժպտա~

Ընկերոջս պատասխանը իմ պատմվածքին...

   Այդ խոսակցությունից հետո Կարենը սկսեց մտածել իր ապագայի մասին: Սկզբում նրա երևակայությունը խրախճանք էր ապրում` սիրո թևերին թիկնած: Բայց այդ թևերը կոտրվեցին բախվելով տարօրինակ կասկածների: Դա նրան չափազանց հուսահատեցրեց: Մի կողմից նա շատ մոտ էր տիրանալուն իր երկրորդ կեսի, իր երազանքների տիրուհու սրտին, բայց մյուս կողմից էլ նրան մտատանջության մեջ էր գցում այն հանգամանքը,որ նա չէր կարող Լեյլիին տալ այն ամենը, ինչ որ երազել էր: Բացի այդ Կարենը չէր կարող իրականացնել մի շարք այլ նվիրական երազանքներ, որոնք նույնպես կարևոր են նրա համար: Արդեն պարզ էր` ինչ էր տեղի ունենում: Սիրահարվածության ախտանիշները կրծում էին նրա հոգին: Կարենը հուսահատությունից չէր գտնում իր տեղը: Նա անզորությունից փոխեց համակարգչի էկրանի վրայի նկարը: Անհավատալի էր, բայց նրա մտքերը խառնաշփոթ վիճակի մեջ էին: <<Մի?թե դու սրա մասին էիր մտածում, - մտածում էր Կարենը, - իսկ ամեն ինչ այնքան հիասքանչ էր թվում>>:

   Արդեն գիշեր էր: Սև մտքերը Կարենին հանգիստ չէին տալիս: <<Ա~խ,  եթե հիմա այստեղ լիներ Հրանտը, հիմա հաստատ ինձ շատ ճիշտ խորհուրդներ կտար>>: Բայց նրա լավագույն ընկերներից մեկը իր պարտքն էր տալիս հայրենիքին: Կարենը պառկեց մահճակալին և փորձեց քնել: Նա չէր հավատում, որ իր մոտ այդ օրը կստացվի հանգիստ քուն մտնել: Երկար գիշերային խորհրդածությունից հետո նրան հաջողվեց քնել: Այդ գիշեր նա մի տարօրինակ երազ տեսավ: Սարսափելի ապագայի տեսարանները, իր և իր ծնողների հուսահատ վիճակը, բարեկամների և որ ամենասարսափելին էր`Լեյլիի հայացքներում նրան ահավոր ցավ պատճառեցին: Այդ ամենը այնքան մոտ էր իրականությանը, որ Կարենը նույնիսկ ուժ չէր գտնում արթնանալու այդ մղձավաջից: <<Աստված իմ, մի?թե սա է ինձ սպասվում>>:Հանկարծ այդ խառնաշփոթի մեջ մեկն սկսեց իրեն կանչել դեպի իրեն: Արևի շողերը թույլ չէին տալիս տեսնել այդ մարդու դեմքը: <<Եղբա’յր, արի’ այստեղ, ինչպիսի~ անակնկալի>>, - ուրախացած կանչում էր այդ մարդը: Կարենը դժվարությամբ քայլեց առաջ և տեսնելով այդ մարդուն` միանգամից գրկախառնվեց նրա հետ: ՈՒրախությունից արդեն չէր ուզում արթնանալ: Դա իր ընկերն էր` Հրանտը: Կարենը նույնիսկ ուրախությունից արտասվեց: <<Վա~յ,ամոթ է, եղբա’յր, հո բան չի? պատահել>>, - կիսազարմացած, կիսաուրախացած հարցրեց Հրանտը; <<Հրո’, անկեղծ ասած ուզում էի քեզ հետ շատ կարևոր բան խոսել>>, - հուզված պատասխանեց Կարենը: <<Ի?նչ է եղել, եղբա’յր>>, - արդեն լրիվ զարմացած հարցրեց Հրանտը: Կարենը պատմեց այն, ինչն իրեն այդքան տանջում էր: <<Հետաքրքիր մարդ ես, Կարե’ն, - ժպտալով բացականչեց Հրանտը, - մոռանում ես քո իսկ տված խորհուրդները>>: Կարենը զարմացած նայեց նրան. <<Ի?նչ խորհուրդ, Հրո’>>, - հարցրեց նա: Հրանտը, ծառայողական համազգեստից մաքրելով փոշու հետքերը, պատասխանեց. <<Կես տարի առաջ ես համանման դրության մեջ էի, և դու հիշու?մ ես` ինչ ասացիր ինձ…………Կարեն, Կարե~~ն>>:

Գլխարկը... Երկու ընկեր...
Անգամ երազում նրանք օգնում են միմյանց...

   ԵՎ տեղի ունեցավ ամենացավալին. Կարենը արթնացավ քնից:

   <<Իհարկե’ հիշում եմ` ինչ եմ ասել, եղբա’յր, - սկսեց խոսել ինքն իր հետ, - շատ լավ եմ հիշում……..Ես ասացի քեզ, որ չհուսահատվես………….Ասացի, որ ամեն ինչ լավ կլինի……….Ճակատագիրը երբեք ազնիվ մարկանց չի խաբի…….Այն միշտ էլ արժանին կմատուցի սիրող սրտերին>>: