Tuesday, August 23, 2011

Ընկերներ` մարդիկ, առանց ում կյանքն անգույն է...

  Ահա և մենք... Ընկերներ
ով... =))) Այստեղ շատ լավ մարդիկ են, այստեղ շատ լավ մարդկանց շատ բարի ու ջերմ ժպիտներն են... Այստեղ իմ սիրելի մարդիկ են, այստեղ իմ քույրերն են ու եղբայրները... Լավ ընկերը լավ կյանքի մի մասն է միշտ... Առաջին անգամ երբ մտա համալսարան, անկեղծ ասած ինձ չէի պատկերացնում այդ անծանոթ մարդկանց մեջ, բայց կարճ ժամանակաշրջանում դուք ինձ հարազատ դարձաք, ես ձեռք բերեցի մտերիմ ընկերուհի-քույրիկներ, որոնց մասին երազել կարելի է... Ահա և նրանք.... =))) Վայելե~ք
Հիասքանչ մարդիկ... Ձեզ հետ հանգիստն ուղղակի անմոռանալի էր

Հասուլ, Սեդա ու Ամոկ... Մտերիմներսսս




Հրաշալի օր Բեյսիքի այգում :Ճ

:ՃՃՃ Հիշում եք???

Ս.Ի. :Դ

Լիլի

Ա'յ էսպես ենք պահում ու պահպանում ՍԻԼԱ գաղտնիքները :Դ

Սերգո, Հայկ Գ., Արեն, ՀայկՍ, Գևորգ, Ռաֆո, Վահագ, Նորո

Սիրում եմ այս թիթիզներին

Մեր մեգաուղեղը :Ճ

Րաֆֆի, Նորո, Հասուլ, Ամոկ ու Լիլիա

Արևևև

Լիլի Լուսավորիչ

Ձեզ հետ ժպիտն անպակաս է, ժպիտներս


Մեր խոհուն ժպիտիկ Թինոկը :Ճ

Երեք ասպետներ-քաղաքագետները

Մեր մշտական պատճենահանումները

Մեր զինվորներից մեկը` Պ. Լևոն....կարոտել եմ


Ես ու Իսկուհիս շատ ուսումնտենչ տարի ունեցանք :Դ

Սիրում եմ Խենթ Ժպիտիկիիին

Մեր ապագա վարչապետը` Հ. Հրայր

Արեն

Լևոն, Րաֆֆի ու Լիլի

Աաաա~, այ լավ յու, գըրլս :Դ


Գ. Արփի ու Արմինե :Ճ Կկարոտենք քեզ, Արփի  :ՉՉ

Մեր երկրի ապագան

Ալլա ու Էլյա` թիթիզներսսս

Լիլիա, Էլյա, ես, Սոխակ, Ալլա, Եվա, Ամոկ, Հասուլ և Լիլի ու Անիկ

Լիլիսսս.... Մեր հետաքրքիր առօրյայից մի հատված

Սեդուլն է պակասում

Արեն, Թամարա ու Գևորգ


Մեր ամաչկոտ, բարի ու անկրկնելի Խչոն


Իմ խենթ ու բարի ընկերուհին


Սիրում եմ այս նկարը


Բա որ ասում եմ վարչապետ

Վայ, Ալի'կ, Ալի'կ... Իրավաբանականի դեսպանը քաղաքագետների մեջ :Դ
  Ահա նրանք :ՃՃՃ Խենթ ու խելառ, բարի ու համառ, խելացի իմ ընկերները :ՃՃՃ Անշուշտ, շրջապատս միշտ էլ լայն է եղել, սիրում ու կարոտում եմ դասարանցիներիս... Բայց հասուն տարիքում գտնելով ձեզ, հասկանում եմ, որ ձեզնից շատերի հետ միասին կլինենք մինչև վերջ :ՃՃՃ 
                  Աստվա'ծ ձեզ հետ, շնորհակալ եմ, որ դուք կաք.....

                                         շարունակելի...

Դու...երկու տառ...Դու...հասարակ մի դերանուն...

Դու - երկու տառ, դու, հասարակ մի դերանուն:
ԵՎ ընդամենն քո այդ երկու հատիկ տառով՝
Այս բովանդակ աշխարհին ես ինձ տեր անում:

Դու՝ երկու տառ և ես հանկարծ
Երջանկության համն եմ զգում իմ բերանում,
Անջատումին ըմբերանում
ՈՒ թերանում եմ կատարել
Հրամանը տառապանքի:

Դու՝ երկու տառ, և ես, անգին,
Ինձանից ինքս վերանում,
Փոշիացած հերոսնեի
ՈՒ ծնվելիք հանճարների
Դասակին եմ ընկերանում:

Դու՝ երկու տառ ու երբ հանկարծ
Թողնում ես ինձ ու հեռանում,
Լքված տան պես ճեղք եմ տալիս,
Ծեփս թափում, անտերանւմ
ՈՒ կսկիծը, ցեցի նման,
Բույն է դնում իմ սյունի մեջ,
Ձեղունի մեջ
ՈՒ գերանում:

Դու՝ երկու տառ,
Դու՝ հասարակ
Մի դերանուն...

  Սևակյան չնաշխարհիկ տողերով եմ սկսում նամակս քեզ... Դու…Երկու տառ, որ այնքան թանկ են ինձ… Դու… Որ հիմնովին փոխեցիր ինձ… Դու… այնքան մաքուր, այնքան քնքուշ… Սիրում եմ քեզ, իմ Դու’… Իմ Եսը էլ չկա, քեզնով է ապրում ու շնչում… Իմ Եսը վաղուց հալվել ու ձուլվել է քո Դուին… Երբ կողքիս ես, այնքան հանգիստ եմ, ապահով… Քո ձեռքերում զգում եմ իմ թույլ Եսը, որն այնպես հմտությամբ թաքցնում էի… Դու… Հեռու ես հիմա… Ու խորթ են հիմա հանգիստն ու քունը, ծիծաղն ու ժպիտը… Ամենուր քեզ եմ փնտրում, ամենուր քեզ եմ տեսնում, իմ Դու’… Բայց արդյո?ք իմն ես… Թե? հազարավոր կիլոմետրերը հանգցրել են իմ Եսը քո Դուի մեջ… Չգիտեմ… Չեմ հավատում դրան… Ժամերն անցնում են դանդաղ` համակարգչի առջև սպասելով, որ գուցե գտնեմ քեզ այնտեղ… Դու, որ ապագայի լուսավոր հույսեր նվիրեցիր իմ անհույս ու աննպատակ ներկային... Երբեմն չենք հասկանում իրար... Բնական է, սերս, չէ? որ իմ Եսը ու քո Դուն նոր են ճանաչում իրար... Հաճախ ենք ասում այն, ինչի մասին մտածել անգամ պետք չէր... Իմ Դու', մի բան եմ ուզում, որ միշտ հիշես. հարազատ ու սիրելի մարդուն երբեք մեկ չէ... Դու հասկացար ինձ, ես գիտեմ... Այս ամառն այնքան տարօրինակ ու դաժան էր, չես պատկերացնի... Դու կայիր ու չկայիր... Կարճ ժամանակով հայտնվում էիր ու նորից գնում հեռու~ հեռու... Դու...Դու...Դու... Որքան շատ եմ քեզ սիրում... Եվ քեզ կորցնելու միտքն ինքնին սարսափելի է մահու չափ... Այստեղ միտքս են գալիս Քուչակի խոսքերը. <<Ես աչք ու Դու լոյս, հոգի'. Առանց լոյս աչքն խաւարի, Ես ձուկ ու Դու ջուր, հոգի', Առանց ջուր ձուկն մեռանի, Երբ ձուկն ի ջրե զատեն ու ի այլ ջուր ձգեն, Նա ապրի, Երբ զիս ի քենե զատեն, Քան զմեռնիլն այլ ճար չի լինի>>... Ծիծաղելի եմ երևի... Բայց, սե'րս, սա է իմ լեզուն` գեղարվեստորեն մշակված տողեր, ուր ես իմ հոգին եմ լցնում... Դու,,,իմ Դու...Որքան լավն ես, որքան բարի... Քո ձեռքերը... Պաշտում եմ դրանք... Մի առիթով ասել եմ քեզ, թե ինչու... Իմը դարձած Դու'... Քո աչքերը, նուրբ շուրթերդ ամբողջացնող ժպիտը, խոսելու ժամանակ դեմքիդ մկանների թրթիռը երեսիդ աջ հատվածում, իմ այնքան սիրելի անփույթ քայլվածքդ, վերքերը երեսիդ... Դու իմ ամեն ինչն ես... Դու իմ Եսն ես դարձել... Հաճախ դառնում եմ անտանելի, գիտեմ, սե'րս, գիտեմ... Բայց դա էլ իր արդարացումն ունի ու Դու գիտես դա... Երաժշտություն շա~տ եմ սիրում.... Բազմիցս ես դրանում համոզվել... Բայց հիմա ամեն մեղեդի մեզ հետ է կապված... Օ~, Բոչելլի... Հենց հիմա լսում եմ նրա <<Մոմենտոս>> երգն ու տեսնում ինձ ու քեզ... Մենակ Ես ու Դու... Հիշու?մ ես... Ա~խ, հիշում եմ, թե որքան էի տանջվում այն մտքից, որ այդպես չէր... Մենք միշտ շրջապատված էինք մեր սիրելի ընկերներով, բայց հիմա...հիմա գիտեմ այդ բառերի իմաստը....Հավատա` գիտեմ...
  Ների'ր ինձ, որ հաճախ ցավեցնում եմ քեզ, ների'ր, որ փորձում եմ հեքիաթներ հորինել... Հեքիաթը հենց մենք ենք` քո Եսը ու իմ Դուն....
  Սիրում եմ քեզ.......

Monday, August 22, 2011

Վերջին կանգառ

  Ճանապարհն ուղիղ էր և թաց... Մեքենաս անցնում էր անձրևի կաթիլների միջով... Քշում եմ աննպատակ, ասես ճանապարհն է ինձ տանում... Որքան առաջ եմ ընթանում, այնքան ավելի խորն է հետևում թողածիս գիտակցումը... Ես գիտեմ, որ ամեն մղոն ավելի է հեռացնում ինձ այն ամենից, ինչն իմն էր, իմ մի մասը` անբաժանելի մի հատված... Մտածում եմ, բայց մտքերն են մեր թշնամիները... Մտքեր...անընդհատ, ամենուր, ամեն կերպ... Մտքեր քայքայիչ, թունավոր, ախտածին, անհայտ, մութ, անծայրածիր... Միայն մի միտք է հիմա իմ գլխում` ՎԵՐՋԻՆ ԿԱՆԳԱՌ... Ես չունեմ անցյալ, ես չունեմ ներկա... ապագան է իմ անցյալը, իսկ ներկան` այս մութ ճանապարհը.... Հոգնել եմ...այս անընդհատ մտքերից ու անդադար հիասթափություններից, որոնք իմ մշտական ուղեկիցներն են եղել այս կյանքում, ես հոգնել եմ... Բայց հիմա ես հանել եմ իմ դիմակները, սպառազենը, թողել ուղեկիցներիս` բարեկամ ստվերներին, և ինձ համար թանկ մարդկանց, ում չեմ ցանկանում գեթ մեկ վայրկյան ցավ պատճառել, և ուղևորվել դեպի այնտեղ, ուր ես չկամ.... Այնտեղ, որտեղ հանգիստ է, որտեղ չկա նախանձ, չկա խանդ, չկա հարստություն, չկան ցավեր և վախեր, որտեղ կա երջանկություն, ներդաշնակություն... Գնում եմ դեպի վերջին կանգառ... Մի տեղ, որից այն կողմ չկա ճիշտ, իսկ եթե չկա ճիշտ, չկա նաև սուտ... Մի տեղ, ուր մարդկային եսն անզոր է, ուր բուժվում են հոգիների կոտրված թևերը, որտեղ մարդկային գիտակցությունն ազատվում է շղթաներից և թոթափում մարդկային էժանագին բեռը ու դուրս գալիս կանխորոշված սահմաններից...
...Լուսարձակների պղտոր լույսն սկսում է հանգչել...Հասա...Ահա և իմ վերջին կանգառը...Իմ հանգստի օրրանը....Վերջապես...ավարտվեցին բոլոր ուղիները, որոնք վաղ, թե ուշ բերում են միևնույն վայրը... Ես ժամանակից շուտ հասա, բայց ես երջանիկ եմ... Ես վերջապես գտա իմ ըմբոստ հոգու հանգիստը...իմ վերջին կանգառը....

Հարց

Ի±նչ է սերը, ի±նչ է կյանքը,
Ի±նչ է սիրո ջերմ բերկրանքը
Կամ էլ մանկան թոթովանքը
Եվ կամ նողկումը ու զզվանքը:

Ո±վ է մարդ, ո±վ` կենդանի,
Ո±վ և քանի± գլխանի.
Երկու, թե վեց երեսանի`
Աստված նրանց հեռու տանի:

Ի±նչ է թռիչքը հոգու թեթև,
Երբ մենք չունենք և ոչ մի թև,
Հրեշտա±կ ենք մենք, թե± դև,
Կա± կյանք արդյոք հարատև:

Ո±վ է թշնամի, և ո±վ ընկեր,
Ո±վ է ստոր, ո±վ անվեհեր,
Ո±վ է, որ չունի երազզներ,
Կամ որի± սրտում չկա սեր...

Ո±վ է արժան, ո±վ անարժան,
Ու±մ է հարգել պետք անպայման,
Որտե±ղ փնտրել սեր անսահման
Կամ էլ ծաղիկը բոց ու ալվան:

Ո±րն է բարին, ո±րը` չարը,
Լու±յսն է կյանք, թե± խավարը,
Կգտնե±մ իմ պատասխանը,
Եվ կա± արդյոք ինձ նմանը....

                                                 Մայիս, 2009 թվ.

Friday, August 19, 2011

Тишина, Ревность, Свобода


  Â íî÷íîé òèøè ãëóõî çâó÷àë øåëåñò ÷üèõ-òî ìåäëåííèõ øàãîâ. Ïðè ñâåòå ëóíû ìîæíî áûëî ðàçãëÿäåòü èäåàëüíî áåëûé ñèëóýò. Íà íåé áûëî äëèííîå áåëîå ïëàòüå, êîòîðîå êîëûõàëîñü èç-çà ëåãêîãî âåòðà. Ïðè ñâåòå áîëüøîé ëóíû ñòàëè âèäíû î÷åðòàíèÿ åå ëèöà: íà áåëîì îâàëå ëèöà áëåñòåëè áîëüøèå ÷åðíûå ãëàçà, êîòîðûå èñïóãàííî èñêàëè ÷òî-òî â ãóñòîé òåìíîòå. Ðîçîâûå ãóáêè äðîæàëè, à êóäðÿâûå ÷åðíûå âîëîñû êîëûõàëèñü ïîä âåòðîì. Âäðóã îíà îãëÿàíóëàñü è ïîïûòàëàñü ÷òî-òî íàùóïàòü ïåðåä ñîáîé òîíåíüêèìè ðóêàìè. Íî âïåðåäè áûëè ëèøü ëóííûé ñâåò è ãóñòîé ìðàê. Íåò, îíà òî÷íî çíàåò, ÷òî ÷òî-òî åùå åñòü… Âäðóã ïåðåä íåé âîçíèêëè òðè òåìíûå ôèãóðû.
-     Êòî âû?, èñïóãàííî ïðîøåïòàëà îíà, åëå-åëå äåðæàñü íà íîãàõ.
-     ß òà, ñ êîòîðîé òû âñå âðåìÿ øåï÷åøüñÿ, ÿ òà, î êîòîðîé òû èíîãäà òàê ìå÷òàåøü, ÿ ìàòü âñåõ ìóç òâîèõ,- ñêàçàë îäèí èç ñèëóýòîâ íåæíûì, ïî÷òè íåñëûøíûì ãîëîñîì.
-     ß òà, êîòîðàÿ èíîãäà íå äàåò òåáå ïîêîÿ, ïîðîþ ìó÷àåò è äóøèò òåáÿ, ÿ òà, êîòîðàÿ æèâåò â òåáå è ïèòàåòñÿ òîáîé,- ñêàçàëà îäíà èç òåíåé õðèïëûì è ñòðîãèì ãîëîñîì.
-     ß òà, ê êîòîðîé òû ñòðåìèøüñÿ è êîòîðîé òåáÿ òàê íå õâàòàåò, ÿ òà, êîòîðàÿ ìîæåò ïîäàðèòü òåáå âñå òî, î ÷åì òû ìå÷òàåøü, ÷òî òû ïëàíèðóåøü, ÿ òà åäèíñòâåííàÿ, êîòîðàÿ ñìîæåò âûëå÷èòü òåáå êðûëüÿ,- ñêàçàëà ïîñëåäíÿÿ ïðèÿòíî òåïëûì ãîëîñîì.
Äåâóøêà äîëãî ñòîÿëà è ïûòàëàñü ðîññìîòðåòü ýòè òðè òàèíñòâåííûå òåíè. Âäðóã îíà âçäðîãíóëà è ïðîøåïòàëà
-     ß çíàþ êòî âû… Äà, äà, ÿ íå îøèáàþñü… Òû, ïîäðóãà ìîÿ Òèøèíà, ÿ òàê ñêó÷àþ ïî òåáå, ÿ æàæäó ïîêîÿ óæå öåëóþ âå÷íîñòü… Ïîêîÿ è òèøèíó… Òû, âðàã è âåðíàÿ ñïóòíèöà ìîÿ Ðåâíîñòü, ìû æå ñ òîáîé íå ðàçëó÷íû, òû, ÷òî êðàäåøü ó ìåíÿ ïîêîé… Ìå÷òà âñåé æèçíè ìîåé, î Ñâîáîäà, êàê æå ÿ ìîãëà íå óçíàòü òåáÿ, òû, ÷òî ñïîñîáíà èçëå÷èòü äóøåâíûå ðàíû ìîè, ÷òî ìîæåøü ïîäàðèòü ìíå øàíñ ëþáèòü è áûòü ëþáèìîé… Òû, ÷òî òàê áëèçêî…è ìíå íå äîñòàòü òåáÿ èç ìðàêà íî÷è, ÷òî ïëåòåò ñåòè è ïîäæèäàåò ìåíÿ… Ïî÷åìó æå âû çäåñü? Ïî÷åìó âû ïîçâàëè ìåíÿ ñþäà â ñòîëü ïîçäíèé ÷àñ? Ïîéäåìòå âìåñòå, íå îòäàâàéòå ìåíÿ íî÷è… Ïî÷åìó æå âû çäåñü?
Òèøèíà ìîë÷àëà, çëîáíî ñìåÿëàñü Ðåâíîñòü, à Ñâîáîäà ïðîñòî óøëà… Äîëãî, î÷åíü äîëãî ïûòàëàñü îòûñêàòü èõ äåâóøêà â áåëîì, íî ïîòåðÿëà ñâîé ïóòü… È ëèøü â êîíöå ïóòè, êîòîðóþ ìû íàçûâàåì æèçíü, ê íåé ïðèñîåäåíèëèñü òðè òåíè – Òèøèíà, Ðåâíîñòü è Ñâîáîäà… È íàñòàë ðàññâåò… È ïîäàðèëà Ñâîáîäà åé êðûëüÿ è èçëå÷èëà ðàíû åå… Òèøèíà ñòàëà ñïóòíèöåé åå, íó à Ðåâíîñòü, ñ õîëîäíîé óõìûëêîé íà ñòðàñòíî ëåäÿíûõ ãóáàõ, ïîøëà èñêàòü ñåáå äðóãóþ ñïóòíèöó-ïîäðóãó…

Բաց պատշգամբ

Անհյուրընկալ մի մութ տուն,
Պատեր սև, անշնչացած,
Մի զույգ աչքեր` մութ, սևեռուն,
Նայում են լուսամուտից ջարդած...
...
Բայց դատարկ է տունն այն անդուռ,
Որ չունի ելք, չունի և մուտք,
Բայց կա ներսում լույս, սառը մի հուր,
Որում կա հազար ու մի զգացմունք...
...
Կա մի մաշված պատշգամբ,
Որ ձորն է դեպի դուրս եկած,
Ու նայում է անձկությամբ
Դեպի սարերը վեր սլացած...
...
Բաց է դուռը պատշգամբի,
Դարեր առաջ էլ բաց է եղել,
Լիներ լուսին, կամ թե արփի
Այն իր հյուրին է անվերջ սպասել...
...
շարունակելի

Քեզ հետ անցնել


Þ³ï »ñ³½»óÇ ³Ûë ÏÛ³ÝùáõÙ…
î»ÕÇ-³Ýï»ÕÇ »ñ³½³ÝùÝ»ñ…
¶áñÍ»Éáí ë˳ÉÝ»ñ µ³½áõÙ`
ºñ³½»óÇ ÉáÏ áõ ³Ýó³…

êÇñá ³Ýß»ç Ñáõñ ÷Ýïñ»óÇ
ê³é³Í-ç³ñ¹í³Í ÇÙ ëñïáõÙ
àõ Ñ»ïá ù»½ ѳݹÇå»óÇ
ê»ñ¹ ï»ë³ áõ ³Ýó³…

àõ ѳÉíáõÙ ¿ ëÇñïÝ ÇÙ ë³é³Í,
øá ëÇñáí Éóí³Í` µ³µ³ËáõÙ
´³Ûó »ñ³½Ý»ñáí ¹»é ï³ñí³Í`
¸»åÇ »ñ³½Ý »Ù »ë ·ÝáõÙ…

¾É ã»Ù áõ½áõÙ ³ÝóÝ»É ÏáÕùáí,
ȳó»É, ÷Ýïñ»É áõ Ïáïñí»É…
àõ½áõÙ »Ù ³åñ»É »ë ùá ëÇñáí,
Ա.Ն.
²åñ»É ù»½Ýáí…ø»½ Ñ»ï ³ÝóݻɅ